2. Het 12-uurs Wereldrecord 

Tijdens dezelfde recordpoging verbrak von Ascheberg ook de 12-uurs limiet.

• Afstand: 664,67 kilometer.
• Gemiddelde snelheid: 55,4 km/u.

3. De 1000 Kilometer Limiet 

De Quest was de eerste velomobiel die de grens van 1000 kilometer binnen 24 uur ruim overschreed. Von Ascheberg bereikte de 1000 km-grens in slechts 19 uur en 27 minuten - ook in 2010

4. Parijs-Brest-Parijs (PBP) Records

Hoewel PBP een toertocht is en geen officiële race, zetten Quest-rijders daar vaak onofficiële records neer voor de snelste totaaltijd.
Rijders zoals Ymte Sybrandy (mede-ontwerper van de Quest) voltooiden de 1200 km lange tocht vaak uren sneller dan de snelste racefietsers, met tijden rond de 45 tot 50 uur, waar normale wielrenners er vaak 60+ uur over doen.

5. Voornaamste records door vrouwen

Waarom deze records uniek zijn:
In tegenstelling tot de extreme "speedbikes" die in Nevada (Battle Mountain) worden gebruikt voor sprints van 200 meter, zijn de records van de Quest gevestigd in een voertuig dat ook praktisch bruikbaar is op de openbare weg. Het is de perfecte balans tussen "Intelligent Design" en brute menselijke kracht.

Waarbij:

• ⍴ (Rho): De luchtdichtheid (gemiddeld 1,225 kg/m³ op zeeniveau).
• v (Velocity): De snelheid in meters per seconde (m/s). Omdat dit in het kwadraat staat, heeft snelheid de grootste impact: twee keer zo snel rijden betekent vier keer zoveel weerstand.
• C ( Drag coëfficiënt): De vormcoëfficiënt. Dit is waar het "Intelligent Design" schittert. Een gewone fietser heeft een coëfficiënt van ongeveer 0,9, terwijl een Quest rond de 0,12 zit.
• A  (Frontaal oppervlak): De grootte van de voorkant van de fiets in m². Bij een velomobiel is dit binnen comfortabele grenzen klein gehouden.

Door de combinatie van A en C  bij een snelheid van 50 km/u (ca. 14 m/s) verbruikt een gewone wielrenner ongeveer 400-500 Watt om de lucht opzij te duwen. Een Quest-rijder heeft voor diezelfde snelheid slechts ongeveer 150 Watt nodig, omdat het ontwerp de luchtdeeltjes dwingt om langs het lichaam te glijden in plaats van ertegenaan te botsen.
Door zijn 3 wielen kan de Quest met een volledig gestroomlijnde body uitgevoerd worden,  maar dit geeft meer rolweerstand en benodigt een perfecte afstelling van de evenwijdigheid van de sturende voorwielen. 
Ook het gewicht is meer dan een gewone fiets, wat zich tevens uit in een hogere rolweerstand. 

We zien hier dus een bepaalde mate van intelligent ontwerp. Laat ons zeggen op menselijk niveau.  Het valt namelijk op dat de fiets doorheen zijn geschiedenis een bepaalde evolutie heeft doorgemaakt, waarin hij stap voor stap geoptimaliseerd werd. Die optimalisatie  kwam tot stand door de opmerkzaamheid van bepaalde gebruikers die in staat waren om de opmerkingen om te zetten in verbeteringen (2 uitingen van intelligentie). Hierbij speelt toeval geen rol; dat leggen we uit in de wet van Murphy.

In de natuur zien we meer dan eens een Goddelijk niveau van intelligent design. Dit uit zich in een aantal zaken die anno 2026  nog ver buiten de mogelijkheden van de mens liggen. We merken bijv.:

• Het ontwerp komt ‘uit-ge-engineerd’ in omloop, heeft geen updates nodig, er zijn ook geen recalls.
• De ontwerpen hebben bepaalde variabele parameters waardoor alle items binnen een soort geen cloonen van mekaar zijn (bijv. zoals auto’s). Dat maakt de natuur levendig en de verschillende wezens zijn onderling herkenbaar. De variatie ‘luistert’ naar de wetten van Mendel.
• Reproductie is volledig geautomatiseerd en vraagt geen externe tussenkomst.
• Recycling is praktisch voor 100% voorzien. Dit is ook het gevolg van het ‘totaalproject’: wanneer we de ganse schepping in beschouwing nemen, zien we dat alle parameters op mekaar zijn afgestemd.
• De meeste ontwerpen zijn levend en zelf-herstellend; andere ontwerpen zoals de beweging van de hemellichamen zijn ongelofelijk stabiel.
• Alle benodigde grondstoffen en  energie zijn kosteloos voorhanden