1. De lichtsnelheid veronderstelt tijd

De lichtsnelheid c is geen “ding”, maar een verhouding: afstand per tijdseenheid.
Zonder tijd:

• geen snelheid,
• geen maximum,
• geen causaliteitsgrens.

Dat betekent:

De maximale lichtsnelheid is geen absolute realiteit (constante) op zichzelf, 
maar een eigenschap van een universum waarin tijd bestaat - dus de habitat die God speciaal voor de mens heeft geschapen.

Als tijd een geschapen dimensie is, dan geldt ook:

• c is geschapen,
• is contextgebonden aan dit kosmische bestel,
• en functioneert als structurerende grens binnen de schepping, niet daarbuiten.

Vanuit bijbels-theologisch perspectief is de lichtsnelheid dus geen ultieme grens voor God, maar een element om ordening voor de schepping te creëeren.

2. Causaliteit: “oorzaak → gevolg” vereist tijd

Zowel klassieke fysica als relativiteit en kwantummechanica veronderstellen een vorm van temporale volgorde:
iets gebeurt voor iets anders,
een toestand evolueert in de tijd.
Dat betekent:

Causaliteit is geen absolute werkelijkheid, 
maar een eigenschap van een tijdgebonden schepping.

Dit sluit opmerkelijk goed aan bij de Bijbelse visie:

• God handelt binnen de tijd,
• maar is er niet aan onderworpen.

3. Kwantummechanica en het probleem van tijd

In de moderne natuurkunde is tijd net het grote probleem:

In de kwantummechanica is:

In de algemene relativiteit is:

De poging om beide te verenigen (quantum gravity) loopt vast op één punt:

Tijd past niet netjes in het fundament van de theorie.

Vanuit het Genesis-kader is dat niet vreemd, maar juist logisch:

Tijd is niet fundamenteel, maar functioneel. Zij is geen “oerstof”, maar een geschapen ordeningsprincipe.

Met andere woorden:

• de fysica voelt intuïtief aan dat tijd “bijzonder” is,
• Genesis verklaart waarom.

4. Kwantum-non-localiteit en geschapen tijd

Fenomenen zoals:

• verstrengeling,
• onmiddellijke correlaties,
• schijnbare schendingen van lokale causaliteit,

laten zien dat niet alles binnen de schepping strikt door tijd en ruimte wordt beperkt, sommige zaken kunnen een tijdloze verbinding hebben in de eeuwigheid, de omgeving waar de geestelijke wereld zich bevindt.

Belangrijk:

• Binnen de schepping reist informatie niet sneller dan licht,
• maar correlaties bestaan zonder tijdsvertraging.

Binnen het kader van geschapen tijd kan dit zo worden begrepen:

• tijd en lichtsnelheid zijn regels voor de - in de schepping - waarneembare orde,
• maar de ondersteunende structuur voor de schepping is niet volledig tijd-gebonden.

Dat sluit aan bij de Bijbelse gedachte dat:

• God “alles draagt”,
• en dat de schepping “in Hem bestaat” (Hand. 17:28).

5. Theologische samenvatting

Je zou dit zo kunnen formuleren:

Dat tijd geschapen is, impliceert dat ook de natuurwetten die tijd veronderstellen —
waaronder de maximale lichtsnelheid en de causaliteitsstructuur van de fysica —
deel uitmaken van een door God geordende werkelijkheid.
Zij zijn absoluut binnen de schepping,
maar niet absoluut ten opzichte van de omgeving waarin God bestaat.

Ofwel:

De lichtsnelheid begrenst de schepping, niet de Schepper.

6. Brug naar het veroorzakende thema: de astronomische klok

Dit alles komt voort uit de volgende Bijbelse stellingen:

• De astronomische klok is een toepassing van de geschapen tijd.
• Haar stabiliteit veronderstelt stabiele natuurwetten.
• Maar haar eindigheid (de Bijbel beschrijft een begin en een einde: Openbaring: geen nacht, hemel opgerold - zie De voltooiing van de tijd ) wijst erop dat:

Tijd zelf een tijdelijke orde is.

Met andere woorden:

De klok tikt omdat de schepping onderweg is:
de tijd is geschapen om mensen de mogelijkheid van ervaring en keuze te geven.
Als die tijd verlopen is keert alles terug naar eeuwigheid -
tijd houdt op te  bestaan en zij die het koninkrijk Gods zijn binnen gegaan, staan buiten de tijd,
een fenomeen dat de Bijbel beschrijft als eeuwigheid.