Hoe passen catastrofes (o.a. door komeetinslagen) in de Bijbelse geschiedenis?


Catastrofes en de wereldgeschiedenis

Vanaf 1980 is het onderzoek naar impacts razendsnel toegenomen, waardoor een nieuwe kijk op de geschiedenis van onze planeet is komen opzetten: kosmische terreur heeft in hoge mate de gang van zaken op onze planeet bepaald. Er zijn inmiddels zo’n 160 onbetwiste inslagkraters bekend (P. Hodge, Meteorite Craters and Impact Structures of the Earth, Cambridge University Press, 1994). Er is bovendien een nieuwe trend ontstaan om de vernietigende effecten van inslagen in kaart te brengen, zoals grootschalig vulkanisme, drastische klimaatsveranderingen, gigantische overstromingen, massa uitstervingen, versnelling van de platentektoniek en zelfs de kanteling van de rotatie-as van de aarde. Het catastrofisme is dus weer helemaal terug op de agenda (V. Clube and B. Napier, The Cosmic Serpent, pp. 128-129, Faber&Faber, Londen).

Volgens T. Palmer (Controversy, Catastrophism and Evolution: the Ongoing Debate, pp. 186-187, Kluwer Academic, 1999, New York) en V. Courtillot (Evolutionary Catastrophes, The Science of Mass Extinction, pp. 37-42, Cambridge University Press, 1999) vinden we in de aardlagen van het Paleozoicum en in de vlak daaronder gelegen Precambrische gesteenten onmiskenbare sporen van inslagen van meteorieten, nl. in de vorm van inslagstructuren, iridium houdende lagen, tectieten en geshockte kwartskristallen. De laatste 3 verschijnselen worden algemeen aan impacts toegeschreven: het edelmetaal iridium komt als fall-out bij een kosmische inslag vrij; tectieten zijn glasachtige bolletjes die door de enorme hitte tijdens een inslag worden gevormd, terwijl het bij geshockte kwartsen gaat om zandkorrels waarop barstjes voorkomen die door enorme drukgolven tijdens het inslaggeweld zijn ontstaan.

Van de beroemde iridium houdende kleilaag die de grens markeert tussen gesteenten uit het Krijt en het Tertiair menen sommige geologen dat deze grenslaag in ongeveer 60.000 jaar moet zijn ontstaan als gevolg van vulkanische erupties. Andere onderzoekers zien echter in dezelfde laag een fall-out van een meteorietenbombardement, die binnen enkele weken kan zijn neergeslagen. Maar er zijn ook wetenschappers die menen dat het totale (20 cm dikke) iridiumprofiel waar de grenslaag onderdeel van uitmaakt, in maar liefst 10 miljoen jaar is ontstaan (B.F. Windley, The Evolving Continents, p.39, John Wiley&Sons, 1995).

Als we bovendien bedenken, zoals creationistisch denken veronderstelt, dat alle aardlagen afgezet zijn binnen een - voor de mens - historisch tijdsbestek, dan kan het niet anders of we moeten in oude geschriften hierover iets terug vinden. Bij deze literatuur wordt ook gebruik gemaakt van de mythologische geschriften naast de bijbelse oud-testamentische verhalen.

De persoon die hieraan zijn levenswerk verbonden heeft is Immanuel Velikovsky. Hij bracht geologische vraagstukken in verband met de mythologische geschriften en met de bijbel. Zijn twee voornaamste boeken die hierover handelen zijn ‘Aarde in Beroering’ en ‘Werelden in Botsing’. In het eerstgenoemde boek geeft hij op p.102 aan dat op de Westelijke zijde van Arabie 28 velden vol verbrande en gebroken stenen, harras genoemd, aangetroffen worden die volgens hem toegeschreven kunnen worden aan restanten van komeetinslagen. De stenen zijn zwartgeblakerd en hebben scherpe kanten, wat volgens Velikovsky wijst op stukgeslagen meteorietstenen, en dat over een gebied van zo’n 10 tot 11.000 km2 !!! In Wobar, ook in de woestijn, is een meteorietkrater beschreven waaromheen meteorietkrater-ijzer en silicaglas verspreid liggen. En dan is er natuurlijk ook nog de steen van Mekka.

Heel vroeger moet er in dit deel van de - nu - Arabische woestijn een weelderige vegetatie geweest zijn. Getuige daarvan de ruïnes met sporen van landbouw, bebossing en boomgaarden, maar deze zijn blijkbaar door een plotse catastrofe verdwenen. Dit geldt ook voor andere woestijnen zoals de Sahara en de Gobi. We kunnen ons enkel afvragen of de inslagen van kometen dit inderdaad kunnen veroorzaakt hebben, opnieuw dus in voor de mens historische tijden.

Velikovsky heeft het in zijn boeken niet altijd bij het rechte eind; een deel van zijn interpretatiewerk is reeds achterhaald, maar dat neemt niet weg dat zijn werk nog steeds van onschatbare waarde is, vooral door zijn nieuwe kijk op de geschiedenis en op de geologie.

In de Bijbel kunnen we lezen over inslagen van komeet-brokstukken, of meteorieten, al dan niet gepaard met vuur in:

  • Genesis 19: in vers 24 laat God zwavel en vuur op Sodom en Gomorra regenen waardoor die steden volkomen verwoest worden. (1889 v.Chr.)
  • Exodus 9: de zevende plaag: hagelstenen die gepaard gaan met vuur wat uit de hemel komt, en alles verwoest in Egypte (1483 v.Chr.)
  • Jozua 10: in vers 11 wordt gesproken van grote stenen die uit de hemel op de Amorieten vielen waardoor van dat leger heel wat strijders sneuvelden (1443 v.Chr.)
  • I Koningen 18: in vers 38 doet God vuur uit de hemel neerdalen om het offer van de profeet Elia in brand te steken, op diens verzoek.
  • Verwijzingen naar gelijkaardige fenomenen in Psalm 18, 78, 105, en profetische verwijzingen in Deuteronomium 28:24, Jesaja 30, Ezechiel 38, Openbaring 16.

Jesaja hoofdstuk 24 is in dit opzicht ook speciaal, aangezien hier vermeld wordt dat de aarde ‘beeft op zijn grondvesten’, ‘geheel openbarst’, ‘vervaarlijk wankelt en schudt’, ‘waggelt als een beschonkene’. Dit is volgens mij ook het resultaat van een inslag (860 v.Chr.), of zoals het er letterlijk staat (NBG vertaling): ‘de sluizen in de hoge worden geopend’.

In Jesaja hoofdstuk 34 lezen we nog een heel opmerkelijke passage, namelijk in vers 9: “zijn beken verkeren in pek, zijn stof in zwavel en zijn land wordt tot brandend pek…” Dit handelt over Edom, een gebied ten zuiden van de Dode zee tot bij de Schelfzee, ook wel vereenzelvigd met Ezau. Volgens Velikovsky is het best mogelijk dat de aarde, bij het doorkruisen van de staart van een komeet, de koolwaterstoffen in die staart op de aarde neersloegen, en uiteraard een gigantische brand veroorzaakten. Maar aangezien er mogelijk niet genoeg zuurstof voorhanden was om alles te verbranden, sloeg een gedeelte als pek neer. De fossiel-bevattende teerputten zouden daar nog de restanten van kunnen zijn. Bovendien weten we dat hele culturen (ik denk hier bijvoorbeeld aan Troje en omgeving) meermaals door enorme branden geteisterd en verwoest werden. Ik sluit hierbij niet uit dat enkele van die branden lokaal gaan geweest zijn, misschien door vulkanisme, maar waarschijnlijk zijn enkele van deze branden het gevolg geweest van het bijbelse 'vuur vanuit de hemel'.


Geschiedenis op creationistische wijze. Hier vind je de mogelijke tijdstippen van de verschillende catastrofes.


meer over inslagkraters 1 (Engelstalig)


meer over inslagkraters 2 (Engelstalig)


meer over inslagkraters 3 - wat meer technisch (Engelstalig)